Mijn eigenwijze kleine teen.

Al jaren loop ik rond op m'n blote voeten, tot groot verdriet van mijn voetzolen, die daardoor veel eelt produceren om zich te beschermen tegen alle aanvallen van buitenaf. Die productie is zo groot, dat het eelt aan de buitenzijde scheurt, kloven veroorzaakt en (veel) pijn doet.
Na lang twijfelen ben ik toch overgegaan tot de aanschaf van teenschoenen. Die twijfel was er niet omdat ik niet wist of het goed zou zijn, of lekker zou lopen. Nee, daar was ik, door alle informatie in de media, wel van overtuigd. De wetenschap dat met de teenschoenen mijn voeten, net als in de winterperiode, de aanmaak van eelt zouden verminderen en daarmee die zo heel pijnlijke kloven zich niet meer zouden vormen, nee daarom dus geen twijfel. Twijfel had ik, en heb ik nog eigenlijk wel, over die eigenwijze kleine tenen van mij. Die eigenwijze kleine tenen, jawel, aan elke voet één, die verstoppen zich al jaren onder de naastliggende tenen om zich te beschermen. Ik was bang dat die zich niet zo makkelijk over zouden laten halen om weer in het gareel te gaan lopen, wanneer ik de teenschoenen zou dragen. In teensokken gedragen deze eigenwijze kleine tenen zich bijzonder goed. Maar ja, ook dan kunnen ze zich, met sok en al, nog steeds verstoppen onder de naastliggende teen. In de teenschoenen is dat niet meer mogelijk. Deze eigenwijze kleine tenen protesteren (nog steeds) tegen het feit dat ze in het gareel moeten gaan lopen. Ze verkrampen zich en doen alle mogelijke moeiten om de teenschoenen weer uit te laten trekken, zodat ze, die eigenwijze kleine tenen, zich weer heel snel kunnen verstoppen. Maar ik houd vol! De voordelen van de "gezondheid" van de rest van m'n voeten, het gevoel op blote voeten te lopen én de zekerheid dat die kleine scherpe steentjes geen belemmering zullen opleveren, alsmede de "zachtheid" van met name mijn hakken en de afwezigheid van pijnscheuten aldaar, zijn mij meer waard dan het gedrag van die eigenwijze kleine tenen. Al blijf ik hopen dat ook zij hun protesten zullen gaan staken, wanneer ik m'n voeten weer in de teenschoenen laat kruipen.

Angélique